اگه دستم میرسید..

کسي که از حقيقت آگاهي ندارد نادان وآنکه از حقيقت آگاه است ولي دانايي خود را انکار مي کند جنايت پيشه است!!!

"مرد جواني در کوهستان دچار سانحه شدو دستش زير تخته سنگ بزرگي گير ميکنه.5 روز تمام در گير بوده که بتونه دستشو آزاد کنه.نميشه.نهايتا مجبور مي شه با چاقوي جيبي همراش (که کندو بوده!!!)دستشو تا آرنج قطع کنه!"

شک نکن که:جهان هر کس به وسعت فکر اوست!

بودم و سير بودم و سيراب

هرگز از مرگ نهراسيده ام
اگر چه دستانش از ابتذال شکننده تر بود.
هراس من-باري-همه از مردن در سرزميني است
که مزد گورکن
از آزادي آدمي
افزون تر باشد
--------------
جستن

و خدا طوطي و كلاغ را زشت آفريد .....
به نام حي سبحان
"و خدا طوطي و کلاغ را زشت آفريد. طوطي اعتراض کرد و زيبا شد. کلاغ به رضاي خدا تن در داد و حال؛ طوطي در قفس است و کلاغ آزاد و رها".
اين جمله رو  فروشنده‌ي دوره‌گردي بر روي تکه مقوايي با زغال! نوشته بود و به دکه کوچيک فلزيش آويزون کرده بود.
وقتي امروز اينو ديدم، يقين کردم که هرانساني براي اينکه حرف بزرگ و مغزداري بزنه، لازم نيست شکل و شمايل دانشمند! رو به خودش بگيره.
يک دوره‌گرد پير هم مي‌تونه با يه تکه مقوا و ذره‌اي ذغال، اما فکري آسموني، به من بياموزه و يا لااقل يادآوري کنه که:
 راضي باش به رضاي خدا؛ حتي اگر زشت آفريدت، که در اون هم حکمتي نهفته است.
 

قاصدک ! هان ، چه خبر آوردی ؟
از کجا وز که خبر آوردی ؟
 خوش خبر باشی ، اما ،‌اما
گرد بام و در من
 بی ثمر می گردی
انتظار خبری نیست مرا
 نه ز یاری نه ز دیار و دیاری باری
برو آنجا که بود چشمی و گوشی با کس
 برو آنجا که تو را منتظرند
 قاصدک
در دل من همه کورند و کرند
 دست بردار ازین در وطن خویش غریب
 قاصد تجربه های همه تلخ
 با دلم می گوید
 که دروغی تو ، دروغ
 که فریبی تو. ، فریب
 قاصدک هان ، ولی ... آخر ... ای وای
 راستی ایا رفتی با باد ؟
با توام ، ای! کجا رفتی ؟ ای
راستی ایا جایی خبری هست هنوز ؟
مانده خکستر گرمی ، جایی ؟
 در اجاقی طمع شعله نمی بندم خردک شرری هست هنوز ؟
 قاصدک
ابرهای همه عالم شب و روز
 در دلم می گریند .

روزي ما دوباره کبوترهايمان را پيدا خواهيم کرد
و مهرباني دست زيبايي را خواهد گرفت
روزي که کمترين سرود بوسه است
و هر انسان
براي هر انسان برادري است
روزي که ديگر درهاي خانه شان را نمي بندند
قفل افسانه اي است
و قلب براي زندگي بس است
روزي که فضاي هر سخن دوست داشتن است
تا تو به خاطر آخرين حرف به دنبال سخن گردي
و روزي که آهنگ هر حرف
زندگي است
تا من به آخر آخرين شعر جست و جوي قافيه نبرم
روزي که هر لب ترانه اي ست
تا کمترين سرود بوسه باشد!
روزي که تو بيايي
براي هميشه بيايي...
و مهرباني با زيبايي يکسان شود
روزي که ما دوباره براي کبوتر ها دانه بپاشيم
و من آن روز را انتظار مي کشم!
حتي روزي که
ديگر نباشم 

پيش از آنکه به تنهايي خود پناه برم
از ديگران شکوه آغاز مي کنم
فرياد مي کشم:
"ترکم گفته اند!"
چرا از خود نمي پرسم
کسي را دارم
که احساسم
انديشه و رويايم را
زندگي ام را با او قسمت کنم؟
آغاز جداي سري
شايد از ديگران نبود

دشتها آلوده است

نمی دونم کجامو چرا هستم..